«میمانیم، میایستیم و ایران را میسازیم»
دلنوشتهی دکتر شهرام خزایی، عضو هیأت علمی دانشکده علوم ریاضی که باعنوان *«از اتاقی که دیگر نیست»* در واکنش به جنایت آمریکا و اسرائیل در حمله به شریف، برای روزنامه فرستادند:
شنیدن خبر بمباران و تخریب ساختمان مرکز فناوری اطلاعات و ارتباطات دانشگاه بسیار سخت و جانسوز بود.
ساختمانی که برای بسیاری از ما، فقط یک بنا نبود؛ مکانی بود برای گفتگو، تبادل نظر و طوفان فکری ...
تفاوت اندیشه داشتیم، میآموختیم و آرامآرام ایدهای شکل میگرفت که هنوز بینام بود.
در اتاقهای همین ساختمان،
دانشجویانی بودند که اولین جرقههای مسیر حرفهایشان شکل گرفت،
ایدههایی که شاید در ابتدا خام و پراکنده بودند، اما کمکم جان میگرفتند،
یکپارچه میشدند و در این مسیر بود که معنای کار مشترک و گروهی محقق میشد. برای ما، یکی از آن اتاقها، اتاق دفتر مدیریت مرکز فناوری اطلاعات و ارتباطات (در زمان مدیریت همکار و همفکر عزیزم دکتر علیرضا زارعی) بود.
اتاقی که حالا دیگر نیست ...
امروز، با ویرانی این ساختمان، فقط دیوارها از بین نرفتهاند، بخشی از خاطرات ما، تلاش ما و مسیرهای ناپیدایی که در سکوت آغاز شدند و شکل گرفتند، زیر آوار ماندهاند.
در دل همین فضا بود که چندین ایده کاربردی جان گرفت؛ از جمله در همانجا، ساعتهای طولانی
با دهها آموزگار باانگیزه و خلاق گفتگو کردیم، تجربههایشان را شنیدیم.
به واسطه اعتمادی که ایجاد شده بود، یک پلتفرم آموزشی نه به عنوان یک محصول،
بلکه بهعنوان پاسخی به یک نیاز ساده و جدی جامعه خلق شد با این امید که: _آموزش، حتی در روزهای ناپایدار (آلودگی، یخبندان و حتی زیر سایه بمباران) نباید متوقف شود._
معلمها ایستادند،
دانشآموزها ادامه دادند،
و تلاش بر حفظ همین پیوند بود.
امروز، از دست رفتن آن ساختمان و تجهیزات و اطلاعات ارزشمند، اندوهی مشترک است؛
برای همه کسانی که در آنجا چیزی را آغاز کردند،
چیزی را یاد گرفتند،
یا بخشی از مسیرشان را در آنجا پیدا کردند.
ما، بهعنوان بخشی کوچک از این جمع،
این اندوه را با همه اعضای خانواده شریف، استادان، دانشجویان، معلمان، دانشآموزان و همه کسانی که به این فضا وابسته بودند، صمیمانه شریکیم.
ساختمان و تجهیزات از بین رفته است،
اما آنچه در آن شکل گرفت، *ایدهها، مسیرها، و پیوندهایی است که از بین رفتنی نیست و مانا است.
دانشآموزان هستند، دانشجو میشوند، ایران را میسازند؛ ما نیز میمانیم، میایستیم و میسازیم.*
